Aproveitando as últimas xornadas de media veda, con esquivas paspallás que se asemellan tanto xa á perdiz nas súas reaccións, podemos adestrar de forma intensa e adecuada aos nosos cans para afrontar a xa próxima apertura da xeral.
Ata entón, podemos aproveitar estas semanas que faltan até metade de outubro para pór a punto ao noso auxiliar, traballando na súa forma física e a súa actitude na caza. Traballemos de forma intensa e progresiva, busquemos tempo porque debemos propiciar que o noso can adestre adecuadamente para as posteriores esixencias de coellos, perdices e lebres en outubro.
Últimas cazarías de setembro.
Agora o can ten xa mellor forma, aguanta case á perfección varias horas de caza sen problema algún, e o mellor adestramento que pode recibir o noso can nestes últimos días de media veda é cazar atendendo á nosa presenza.
Para iso, imos forzar un pouco a situación e a provocar que o can cace pendente de nós, pondo para iso en xogo dúas estratexias craves. Unha é a de cazar sempre en zigzag, desta forma obrigamos ao can a que adapte o seu percorrido de procura á nosa dirección de avance, cambiando cada pouco e debendo estar moi pendente do noso ritmo. Isto fomenta que logo, na xeral, o can tenda a facer o mesmo, o que vai facilitar, entre outras cousas, que non se distancie en exceso da escopeta.
A outra é a de cazar man sobre man, cazando unha vez co aire de face e a seguinte co aire de costas. Este exercicio facilita que o can cambie inmediatamente a dirección na que busca cando nos ve facelo a nós, chegando a realizalo sen a necesidade de chamalo ou de pitarlle. Tamén nos vai a axudar a que o can entenda que cando cazamos así queremos que insista nunha zona concreta, algo necesario cando habemos espallado ás perdices e os paxaros están esmagados en zonas complicadas (barbechos ou parcelas de broza).
Ata entón, podemos aproveitar estas semanas que faltan até metade de outubro para pór a punto ao noso auxiliar, traballando na súa forma física e a súa actitude na caza. Traballemos de forma intensa e progresiva, busquemos tempo porque debemos propiciar que o noso can adestre adecuadamente para as posteriores esixencias de coellos, perdices e lebres en outubro.
Últimas cazarías de setembro.
Agora o can ten xa mellor forma, aguanta case á perfección varias horas de caza sen problema algún, e o mellor adestramento que pode recibir o noso can nestes últimos días de media veda é cazar atendendo á nosa presenza.
Para iso, imos forzar un pouco a situación e a provocar que o can cace pendente de nós, pondo para iso en xogo dúas estratexias craves. Unha é a de cazar sempre en zigzag, desta forma obrigamos ao can a que adapte o seu percorrido de procura á nosa dirección de avance, cambiando cada pouco e debendo estar moi pendente do noso ritmo. Isto fomenta que logo, na xeral, o can tenda a facer o mesmo, o que vai facilitar, entre outras cousas, que non se distancie en exceso da escopeta.
A outra é a de cazar man sobre man, cazando unha vez co aire de face e a seguinte co aire de costas. Este exercicio facilita que o can cambie inmediatamente a dirección na que busca cando nos ve facelo a nós, chegando a realizalo sen a necesidade de chamalo ou de pitarlle. Tamén nos vai a axudar a que o can entenda que cando cazamos así queremos que insista nunha zona concreta, algo necesario cando habemos espallado ás perdices e os paxaros están esmagados en zonas complicadas (barbechos ou parcelas de broza).
Propiciar unha procura efectiva.
Tamén podemos facilitar que realice unha procura ordenada e efectiva. Así, dedicaremos uns cuantos intres a ordenar un pouco o laceo do noso can, primeiro dirixíndoo co chifre a dereita e esquerda, chamando a súa atención para que vire cando nós indicámosllo. Entrando nesta dinámica uns cuantos días asúmeo moi rápido, lémbrao.
A continuación imos cazar tamén nós, el seguiranos; debemos percorrer o menos rectilíneo posible unha zona de campeo onde imos a matear, rodearemos majanos, cruzaremos e seguiremos linderas, acudiremos a ese rodal de matas que no cazadero podería ter unha peza amagada.
Conexión home cazador-can cazador.
Tan importante é que o noso can cace como debe, como que forme equipo connosco, e iso tamén podemos traballalo nestas xornadas, propiciando situacións onde o can estea sempre pendente de nós e atento a cazar cara a onde nós queremos.
Unha boa forma é aproveitar a procura do can ou cando este está distraído para escondernos, e esperaremos a súa reacción. Loxicamente, o can en canto vólvase para saber onde estamos e non nos vexa, buscaranos. Se vemos que nos busca con rapidez, coma se faltáselle algo, entón con repetir este exercicio varias veces ao longo de catro ou cinco días é suficiente; se vemos que nos busca pero distraído, hai que forzar aínda máis a situación e recorrer a facer este exercicio en lugares descoñecidos polo can.
Durante o campeo imos ir cambiando de dirección sen avisar ao can; tranquilos, un can medianamente resolto entende este exercicio moi rápido e non se perde; nós cambiamos de dirección e nin miramos cara atrás, que sexa el o que nos busque, non hai que pararse nin facerlle acenos, debe aprender a situarse e a localizarnos sempre no campo.
Tamén podemos facilitar que realice unha procura ordenada e efectiva. Así, dedicaremos uns cuantos intres a ordenar un pouco o laceo do noso can, primeiro dirixíndoo co chifre a dereita e esquerda, chamando a súa atención para que vire cando nós indicámosllo. Entrando nesta dinámica uns cuantos días asúmeo moi rápido, lémbrao.
A continuación imos cazar tamén nós, el seguiranos; debemos percorrer o menos rectilíneo posible unha zona de campeo onde imos a matear, rodearemos majanos, cruzaremos e seguiremos linderas, acudiremos a ese rodal de matas que no cazadero podería ter unha peza amagada.
Conexión home cazador-can cazador.
Tan importante é que o noso can cace como debe, como que forme equipo connosco, e iso tamén podemos traballalo nestas xornadas, propiciando situacións onde o can estea sempre pendente de nós e atento a cazar cara a onde nós queremos.
Unha boa forma é aproveitar a procura do can ou cando este está distraído para escondernos, e esperaremos a súa reacción. Loxicamente, o can en canto vólvase para saber onde estamos e non nos vexa, buscaranos. Se vemos que nos busca con rapidez, coma se faltáselle algo, entón con repetir este exercicio varias veces ao longo de catro ou cinco días é suficiente; se vemos que nos busca pero distraído, hai que forzar aínda máis a situación e recorrer a facer este exercicio en lugares descoñecidos polo can.
Durante o campeo imos ir cambiando de dirección sen avisar ao can; tranquilos, un can medianamente resolto entende este exercicio moi rápido e non se perde; nós cambiamos de dirección e nin miramos cara atrás, que sexa el o que nos busque, non hai que pararse nin facerlle acenos, debe aprender a situarse e a localizarnos sempre no campo.
No hay comentarios:
Publicar un comentario